مُردیم در سکوت
مُردیم در فریاد
افسوس اینبار هم
جان دادیم به دست باد

روز از نو و روزی نو
دردایره تکراریم
از حادثه جان بردیم
اما… در زیر آواریم..

نه شور در قلبی
نه ذوق در چشمان
فریادو سکوت هردو
شد ناله و وا افغان

رگبارِ ابر و تیر
جان دادن آدم ها
پژمرد گل سرخی
از سوز دل و غم ها

ای عدل چه بی دادی
ای راه چه بی راهی
ای قله نشین جاه
خود بیخود وخودخواهی…

شهنازعیدی وندی(دریا)