پایتخت شعر ایران

((گرچه پژواک صدایم بی امان دردل شب بیقراری میکند روح سرگردان پرآلام من بهرجسمم سوگواری میکند درهیاهویی که حرمان همدم است؛من چه گویم ازطنین آینه مشتعل گشتم ولیکن چشم من با ترنم آه وزاری میکند غرق سودای دل انگیز شبم در حصار بی نظیر لحظه ها او که عشقش مآمن جانم شده تابه کی ناسازگاری میکند او گریزان ازمن ومن بی توان غرق مآوای پراز ابهام عشق می ستیزم باچنین وهم و دلم با تحکم شکوه داری میکند من ک غرق حیرتم از سرنوشت ازحقیقت از هیاهوی زمان چون ندارد التفات بهرم ولی از نگاهش عشق جاری میکند بارها پرسیدم...